Dzisiaj jest:
29 czerwiec 2017 r.
Czwartek
Czytanie na dzisiaj

Nasze Siostry Elżebietanki

Historia Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety III Zakonu św. Franciszka swymi korzeniami sięga XIII wieku. Wiek ten wydał dwóch wielkich świętych, którzy związani są z zaistnieniem Zgromadzenia. Pierwszy to św. Franciszek (1181-1226) zakonodawca, na Jego III regule oparte jest życie Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety. Druga to św. Elżbieta patronka Zgromadzenia. Św. Elżbieta (1207-1231) była trzecim dzieckiem Andrzeja II króla Węgier i Gertrudy, córki księcia Moraw, siostrą św. Jadwigi Śląskiej. Już jako małe dziecko została wybrana na przyszłą żonę dla Ludwika, syna Hermana, langrafa Turyngii. W wieku 4 lat przez ojca po królewsku wyposażona przybyła w 1211r. na dwór książęcy w Werburgu . Tam otrzymała staranne wychowanie, które wpoiło w nią umiłowanie Boga i uwrażliwiało jej serce na potrzeby bliźnich. Pobożne życie jakie wiodła było powodem licznych krytyk i ironii. W 1221r książę Ludwik wbrew woli swej matki i całego dworu poślubił Elżbietę. Z tego szczęśliwego małżeństwa przyszło na świat troje dzieci. Ludwik wobec swej żony był bardzo tolerancyjny o pozwalał Jej praktykowanie pobożnych ćwiczeń i dzieł miłosierdzia. Elżbieta z dużą swobodą mogła budować szpital w Marburgu i osobiście starać się o zaspokojenie wszystkich potrzeb fizycznych fizycznych duchowych dla chorych. Mogła również udzielać wsparcia wszystkim biednym i chorym w okolicy. Po śmierci męża w 1227r. została wygnana wraz z dziećmi z zamku. Rycerze langrafa po powrocie z wyprawy krzyżowej upomnieli się o prawa należne Elżbiecie i jej dzieciom. Wówczas Elżbieta dobrowolnie wyrzekła się należnych jej praw, żądając tylko tego co należało się jej dzieciom, Sama udała się do Eisenach do OO. Franciszkanów, gdzie wyrzekła się dóbr światowych i jak tercjarka postanowiła żyć według rad ewangelicznych. Umarła z wycieńczenia w nocy z 16/17 XI 1231r. Postać tej świętej jest zawsze żywa. Budziła u ludzi nieustanne zaciekawienie. Wśród młodych dziewcząt, rodzi się chęć naśladowanie jej w dziełach miłosierdzia, głównie w usługiwaniu ubogim i chorym. Zastępy tych naśladowczyń wywodzą się z grup tercjarskich, które w XIII w. prowadziły życie wspólne a z czasem zaczęły składać śluby ubóstwa, czystości i posłuszeństwa. W XIV w. Anielica Colbara z Foligno we Włoszech, wprowadziła w tych wspólnotach klauzurę. W XVI w. pojawiła się nowa postać, którą można poznać i nazwać jako pełnowartościową uczennicę wielkiej, świętej Księżnej z Turyngii. Jest nią Apolonia Radermecher.(1571-1626)

W czasie I wojny światowej szpital, który był dotychczas przeznaczony dla chorych kobiet i dzieci został oddany na usługi dla chorych chorych rannych żołnierzy, ale przeciągające się działanie wojenne, doprowadziły, że liczba rannych dochodziła nawet do 200 osób. Podobna sytuacja była w czasie II wojny światowej. W pierwszych tygodniach szpital przeznaczono dla polskich jeńców wojennych, a w 1941r. dla rannych żołnierzy niemieckich. W 1944r. szpital został skonfiskowany na rzecz państwa niemieckiego. Chciano usunąć siostry ze szpitala, ale nie zgodzili się na to lekarze Cieszyna. W 1949r. szpital sióstr Elżbietanek został przyjęty na własność państwa. Kierownictwo szpitala zaczęło wypowiadać siostrom zakonnym pracę, a na ich miejsce przyjmować pielęgniarki świeckie, często nie kwalifikujące się na to stanowisko. Wobec powyższego siostry zmuszone zostały do poszerzenia swojej działalności o katechezę i pracę przy parafii. Zaczęły powstawać małe domy zakonne tzw. placówki, gdzie siostry podejmowały nowe zadania. Obecnie istnieją 5 takich placówek: Zabrzeg, Tarnawa, Miotek, Łagiewniki koło Bytomia i Bobrowniki Śl. W Cieszynie i na placówkach siostry starają się łączyć pracą wśród chorych chorych posługą apostolską wśród dzieci i młodzieży. W 1991r. wychodząc naprzeciw współczesnego człowieka, otrzymałyśmy Dom Pomocy dla ludzi starszych i przewlekle chorych „Betania” w Cieszynie. Pragniemy w tym domu w duchu św. Elżbiety nieść pomoc ludziom utrudzonym życiem. Uwarunkowanie historyczne sprawiły, że siostra Elżbietanka w Polsce obejmuje troską wszystkie etapy życia człowieka, od tych, którzy wchodzą w życie, poprzez realizujących zadania życiowe, do tych którzy jak ziarno pszeniczne oczekują na Żniwo swego życia. Podejmując te zadania wołamy wraz z Chrystusem „Żniwo wielkie dla robotników mało” i wypraszamy u Pana, żniwa gorące i ofiarne serca, które chciałyby służyć Bogu poprzez służbę człowiekowi. W zgromadzeniu Sióstr Św. Elżbiety III Zakonu Regularnego Św. Franciszka w Cieszynie.

Ur. 9 września 1571r. w Akwizgranie (Aachen). W 1622r. została wezwana aby zaopiekować się wraz ze swymi towarzyszkami (tercjarkami) przytułkiem dla biednych i na nowo urządziła szpital pw. Św. Elżbiety, w swym rodzinnym Akwizgranie. 13 sierpnia tegoż roku świętobliwa Apolonia została ustanowiona ” Mistrzynią Przytułku ” w szpitalu św. Elżbiety. Dzień ten stał się dniem założenia Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety, które przyjęło II Regułę św. Franciszka, a przełożoną została Apolonia Radermacher. Dom macierzysty w Aachen, utworzył w niedługim czasie dwa nowe domy w celu prowadzenia regularnej opieki nad chorymi. Te nowe domy utworzyły sieć domów zakonnych Sióstr św. Elżbiety. Obecnie istnieją liczne domy zgromadzenia zlokalizowane głównie w Niemczech, Austrii, Czechach, Słowacji i w Polsce. Siostry Elżbietanki wszędzie gdzie się znalazły niosły pomoc chorym i ubogim. Siostry życie we wspólnocie opierały na III Regule św. Franciszka, która powstała dla osób świeckich. Stąd istniała potrzeba modyfikacji tej reguły tak, by miała ona zastosowanie w klasztorach. Modyfikacji tej dokonał w XV W. papież Leon X. Reguła ta, uzupełniona została nowymi postanowieniami, które kładły nacisk na życie w ubóstwie, czystości i posłuszeństwie. Przyjęcie klauzury przez zakony żeńskie zostawiła im własnemu uznaniu. Do Polski siostry przybyły w 1736r. najpierw do Wrocławia, a następnie w 1753r. do Cieszyna, celem założenia klasztoru i szpitala w Cieszynie . Z klasztoru wrocławskiego zostały wysłane dwie siostry s. Magdalena Glenk i s. Ksaweria Frank. Początkowo dla siebie nie miały dachu nad głową przygarnęłą je matka s. Ksawerii – Maria Frank, która w dużej mierze przyczyniła się do przybycia Sióstr na ziemię cieszyńską. Pierwsze kroki siostry skierowały do chorych (zgodnie z charyzmatem), z których pielęgnowały w ich własnych domach. Pierwsi pacjenci sióstr stali się w późniejszych czasach dobroczyńcami szpitala i klasztoru. Najważniejszą troską po zakupieniu domu było urządzenie kaplicy i Sali dla chorych mieściła tylko cztery łóżka. Jednak potrzeby rosły z dnia na dzień Siostry zmuszone były nieustannie dokonywać rozbudowy, co po koniec XIX w. okazało się mało skuteczne, ponieważ urządzenie i położenie szpitala nie odpowiadało w pełni wymogom sanitarnym i stąd powstała myśl o budowie nowego klasztoru i szpitala na przedmieściu Fransztyckim. Budowa trwałą 3 lata, od 1900- 1903r. Nowy szpital był przystosowany dla 100 chorych posiadał nowoczesne urządzenia np. aparat Rtg, blok operacyjny.

Designed by DaWkArZ. Copyright 2011 by DAWKARZ Company. Wszelkie prawa zastrzeżone